شهیدی که از شهادت خود خبر داشت ...!

[آقا سید]

چند روزی بود که از آموزش آبی خاکی ، در سد دز دزفول می گذشت ،
این آموزش برای بالا بردن آمادگی جسمانی برگذار شده بود ،
تو این آموزش سخت که در اوایل زمستان برگذار شد، شب ها بدون هیچگونه لوازم غریق نجات به آب می زدیم ،
باید تو اون شرایط قرار بگیری تا بفهمی من چی میگم ،
زمستان ، ساعت دو نیمه شب ، مسافت چند کیلومتری رو تو یک منطقه کوهستانی که عمق آب اصلا معلوم نبود باید طی می کردیم ،
این تمرینات برای این بود که ما ، در شرایط سخت قرار بگیرم ، بدنمون آماده بشه و ترسمون بریزه ،
بعضی وقت ها ما رو توی رود دز می ریختن و با اون شدت جریان آب ، باید خلاف جریان رو شنا می کردیم ،
آب اکثر بچه ها رو با خودش می برد فقط اونهایی که قدرت بدنی بالایی داشتن موفق بودن ،
بهر حال آموزش با تموم سختی هاش تمام شد و جهت اطلاع ، بنده نفر دوم این آموزش ها شدم ،
نزدیک عملیات بود همه منتظر بودن که مسئول تیم ها مشخص بشن ،
بالاخره انتظار به سر رسید و با اسم مسئولین تیم ها بچه ها متوجه شدند عملیات بزرگی رو در پیش داریم ،
سه تیم به عنوان عمل کننده انتخاب شدند که شب اول باید به خط می زدند و سه تیم هم به عنوان پشتیبانی ،
مسئول تیم های خط شکن عبارت بودند از امیدی ، دولابی و اگه خدا قبول کنه آقا سید ،
شرح واقعه عملیات باشه در خاطرات بعدی ،
از اینجا به بعد می خوام در رابطه با امیدی براتون صحبت کنم ،
بچه نظام آباد تهران بود ،
مداح بود و صدای قشنگی داشت ،
تو اون تقریبا یکسال رفاقتمون من یاد ندارم نمازش رو فرادی خونده باشه همیشه به جماعت ،
بسیجی بود بقول شهید همت بسیجی دریادل ، از اون نمازشب خونهای منظم بود ،
یکی دوشب قبل از عملیات ، تو نخلستان دیدم امیدی تو تاریکی خلوت کرده ،
مقداری جلو رفتم ، موقعی که مطمئن شدم خودشه ، خواستم برگردم که مزاحم خلوتش نشم ، که دیدم صدام کرد ،
گفت سید خودتی ؟
گفتم آره ،
گفت بیا کنارم بشین ،
نشستم ،
گفت سید دوست داری یه خبری رو بهت بدم ؟
گفتم چرا که نه ،
گفت انشاءالله بعد از عملیات یه خبرهایی میشه ،
لبخندی زدم و گفتم مبارکه ، ازدواج دیگه ،
گفت تو همین چیزهاست بذار بعدا بهت می گم ،
شب عملیات تیم من باید جلو تر از تیم امیدی حرکت میکرد ،
رفتم پیشش که باهاش خداحافظی کنم و حلالیت بگیرم ،
دیدم اشک تو چشم هاش جمع شده ،
بهش گفتم علی جون وعده ما یادت نره ، " هر کدوم شهید شد دیگری رو شفاعت کنه " ،
گفت سید پس اینو بدون بعد از عملیات چلو مرغ افتادی ،
گفتم علی چی داری می گی ؟
بد جوری داری نور بالا می زنی !
دیدم دیگه ادامه نداد ،
کسانی که بهش نزدیک بودن از این قضیه خبر داشتن ،
به چند تا از دوستان نزدیکش گفته بود که من تو این عملیات شهید میشم ،
جالبترش هم اینجاست که بچه های تیمش می گفتند ،
روز شهادتش که صبح از خواب بیدار شده بود ، حالت عجیبی داشت ،
به یکی از بچه ها گفته بود امروز روزه آخره ، ولی طرف متوجه نشده بود .
ساعاتی قبل از عملیات هم گلوله هایی رو که عراق شلیک می کرد مثل توپ بازی که ما می کردیم ،
می گفت کدوم عمل می کنه و کدوم عمل نمی کنه ،
ساعت 11 صبح تو محوطه ایستاده بود که گلوله ای از طرف عراق شلیک میشه ،
یکی از بچه ها می گه موقعی که گلوله داشت می اومد گفته بود این ماله منه ،
و با اصابت ترکش از ناحیه سر به شهادت می رسه ،
یادش گرامی ، و راهش که عاشق ولایت بود پر رهرو باد

[سارا شرافتی]

چه جوری میشه بعضی ها از فون خودشون خبر دارن؟

[آقا سید]

نوشته اصلی توسط مسعود شرافتی

چه جوری میشه بعضی ها از فون خودشون خبر دارن؟

این موضوع تازگی نداره دوست من ، مصداق های زیادی هم وجود داره ،
درسته درکش یه خورده سخته ، ولی کاملا حقیقت داره ،
بعضی ها از لحاظ معنوی در مرتبه ای قرار می گیرن که انگار اتصالشون برقرار میشه ،
یه جورایی بهشون الهام میشه ،
بزرگانی دینی ما مثل آیت الله قاضی و و امثالهم دارای مکاشفات میشن ،
تا حدی که از روز و ساعت مرگ خودشون با خبر هستن ،
بعضی ها هم از لحاظ معنوی آنقدر جلو میرن که ساعت مرگ خودشون رو خودشون مشخص می کنند ...

[« PARNIAN »]

اين كرامت را بسياري از شهدا به علت بصيرت بالا و ارتباط معنوي كه با عالم ملكوت برقرار كرده بودند داشتند اتفاق نادر و غير ممكني نيست يك نوع الهام دروني است از جانب خداوند متعال

["شاهده"]

هوالشهید

نحوه زندگی و بندگی کردن شهدا معمای سختی شده برای من...
شاید هم جواب معما رو می دونم اما این منم که برای درک اون خیلی ضعیفم...

خوش به سعادتشون

[« PARNIAN »]

می دونی چرا ؟
برای من هم همین اتفاق افتاده بود اما تازه به جواب رسیدم ان هم این است که
ما همه چیز را قیاس به نفس خودمون می کنیم و چون خودمون البته خودم را میگم این درجه از روحانیت را نداریم بنابراین با اینکه آن را باور داریم اما انکار می کنیم یک نوع لجاجت روحی با واقعیت