دوکوهه ... السلام ای خانه عشق ...

[.:صافات:.]

بسم رب الشهداء و الصدیقین


دوکوهه السلام ای خانه ی عشق
دوکوهه منزل و کاشانه ی عشق
دوکوهه منزل و مأوای عشاق
چرا خالي شدی از جای عشاق

اگه خيلي خوش شانس باشي؛ اولين جايي که ميري دوکوهست...
خيلي ها شب مي رسن اونجا... مي دوني... اونجا يه حال خاصي داره... خيلي خاص...

دوکوهه جايي بوده که بسيجي ها اول مي رفتن اونجا و بعد از اونجا تقسيم مي شدن واسه عمليات ها و مناطق جنگي...
حالا تو هم که مي ري... اول مي ري اونجا... و بعد، از اونجا مي ري برا بازديد ديگر سرزمين های آسموني ها... مي بيني... جالبيش اينجاست... انگار تو هم، اون بسيجي اي هستي که مي خواد بره جنگ با بعثي ها... وقتي اتوبوست حرکت مي کنه و مي خواي از دو کوهه جدا شي... ناخودآگاه برمي گردي و برا اردوگاه دست تکون مي دي...

مي دوني... اينجا دوست داري بري تو حال شهداء... برا دو کوهه دست تکون بدي و بگي: ديدار به قيامت رفيقم... و بري و آسموني شي... اما نه... صبر کن... هنوز خيلي کار داري...

اللهم الرزقنا توفيق شهادة في سبيلک

[مسیح]

دوکوهه
دو کوهه
همت-متوسلیان

[.:صافات:.]

دوکوهه
دو کوهه
همت-متوسلیان

[محب الزهرا]

ای یادگار حاج همت ! ای صبور غریب !

ای عطر بسیجیان پیچیده در تنت !

در آن روزگار علی (ع) با چاه درد دل می کرد

اینک و در این روزگار ما نیز با تو بازگو می کنیم دلتنگی هایمان را .

[مسیح]

اگر بپرسی دو کوهه کجاست چه جوابی بدهیم؟
بگوییم دوکوهه پادگانی است در نزدیکی اندیمشک که بسیجی‌ها را در خود جای می‌داد و بعد سکوت کنیم؟
پس ایکاش نمی‌پرسیدی که دوکوهه کجاست، چرا که جواب گفتن به این سوال بدین سادگی‌ها ممکن نیست.
کاش تو خود در دوکوهه زیسته بودی که دیگر نیازی به این سوال نبود.
گفته اند شرف المکان بالمکین – اعتبار مکان ها به انسان‌هایی است که در آنها زیسته‌اند – و چه خوب گفته‌اند.
دوکوهه پادگانی است در نزدیکی اندیمشک که سال‌های سال با شهدا زیسته است، با بسیجی‌ها، و همه سرّ مطلب همین جاست. اگر شهدا نبودند و بسیجی‌ها، آنچه می‌ماند پادگانی بود درندشت، با زمین‌هایی آسفالته، خشک و کم دار و درخت، ساختمان‌هایی کوتاه و بلند و تیرک‌هایی که بر آن پرچم نصب کرده‌اند.
اما دوکوهه سال ها با شهدا زیسته است، با بسیجی‌ها، و از آنها روح گرفته است؛ روحی جاودانه.
دوکوهه مغموم است، اما اشتباه نکنید!
او جنگ را دوست ندارد، جمع با صفای بسیجی‌ها را دوست دارد، جمع شهدا را؛
آرزومند آن عرصه‌ای است که در آن کرامات باطنی انسان ها بروز می یابند.

یک بار دیگر، سلام دوکوهه.



قطارها دیگر در کنار دوکوهه نمی‌ایستند و بسیجی‌ها را از آن بیرون نمی‌ریزند.
قطارها دوکوهه را فراموش کرده‌اند و حتی برای سلامی هم نمی‌ایستند. بی‌رحمانه می‌گذرند.
اما شهدا انسی دارند با دوکوهه که مپرس.
باذره ذره خاکش، با زمینش، با دیوارهایش، با ساختمان هایش، با همه آنچه در چشم ما هیچ نمی‌آید.
می گویی نه؟
از حوض روبه روی حسینیه حاج همت باز پرس که همه شهدای دوکوهه با آب آن وضو ساخته اند.